Een klant van me was bijna failliet…. de markt was veranderd en er is minder vraag naar die diensten of klanten zoeken een goedkoper iemand.  Ik voel de pijn die dit met zich meebrengt en vroeg me direct ook af hoe het dan zit met waar ik in geloof?  ik geloof nl. niet in concurrentie of prijzenoorlogen.  ik geloof dat ieder de prijs mag vragen die hij of zij verdient en dat er genoeg zijn die dat willen betalen.  en toch merk je het tegenovergestelde  in kranten, in onderzoeken of als je gewoon praat met anderen op straat.

“Toeval” wil (ik geloof niet in toeval, maar dat het universum zo boodschappen geeft, daarom de ” “) dat ik net de handleiding van Access Bars TM aan het lezen ben.  Vrijdag heb ik mijn certificaat behaald en ben nu Bars Practitioner TM (ik mag dus Bars runnen bij anderen) en verdiep me maar al te graag in Access Consciousness.  Het ging net over de vele beperkingen die we ons – onbewust – opleggen.

Onze hersenen creëren een bepaalde realiteit en alles in die realiteit bepaalt voor ons wat kan en niet kan.  Als er een idee op ons pad komt gaan we dat direct toetsen aan die realiteit.  Is het mogelijk binnen die realiteit?  Ok dan gaan we ervoor.  Is het niet mogelijk binnen die realiteit?  Oh jammer, dan zoeken we iets anders en laten we het idee varen.  Maar eigenlijk hebben we vooral grote oogkleppen op die onze realiteit beperken.  Wat zou er gebeuren als we die oogkleppen zouden afzetten en alles open laten?  Ok, dat idee dat op ons pad kwam lijkt misschien gek, maar wie weet?  Misschien werkt het wel.  Als we echter uitgaan van het idee dat het onmogelijk is geven wel al op voor we begonnen zijn.

Zo heb ik een vriendin die wat meer geld nodig had.  Ze vraagt aan het universum hoe ze meer geld kan verdienen.  Kort daarna komt ze iemand tegen die haar uitnodigt om mee in te stappen in een systeem om 5 minuten te klikken per dag om zo een passief inkomen te realiseren.  Bij velen gaat er al een knipperlicht aan, hola gevaar!! “zoiets makkelijk kan niet” of “dat is geen ethisch systeem” of ik weet niet wat nog allemaal van stemmetjes.  Zij had ze ook en ze had ook nee kunnen zeggen.  Maar ze beseft dat ze wel de vraag had gesteld aan het universum.  Dit was echter hoe het universum haar nu kon helpen.  Ze zag het!  Ze had ook kunnen luisteren naar de stemmetjes in haar hoofd omdat dat niet paste in haar realiteit.  Ze is ondertussen met dit systeem aan het bouwen voor een appeltje voor de dorst.

Terug naar mijn klant.  Ik zeg niet dat ze moet mee instappen in zo’n systeem om haar bedrijf te redden of dat ze niet gelijk heeft dat het moeilijk is.  Wat ik wel voorstel is dat ze misschien eens kan gaan kijken wat er nog meer mogelijk is met haar talenten of waar haar energie haar naartoe brengt.  Door beperkend te denken zien we vaak ook geen uitweg meer.  En hoe vaster we ons zetten, hoe minder kans het universum krijgt om ons te helpen.

Stel dus af en toe eens een vraag.  Wat is er nog meer mogelijk?  Wat kan ik veranderen?  Hoe kan ik het veranderen?  En beantwoordt ze niet, laat de vraag hangen en sta open voor wat er op je pad komt.  Wie weet wat er om de hoek komt als je open staat voor de oneindige mogelijkheden die er bestaan?